ขุขันธ์ เมืองเก่า ชนทุกเผ่าสามัคคี บารมีพระแก้วเนรมิตวัดลำภูคู่หลวงพ่อโตวัดเขียน กระอูบ เกวียน ครุน้อย เครื่องจักสาน ปราสาทโบราณเป็นศรี ประเพณีแซนโฎนตา...ต้นไม้จะอยู่ได้ก็เพราะราก ชาติจะอยู่ได้ก็เพราะวัฒนธรรม การทำลายต้นไม้ ง่ายที่สุด คือทำลายที่ราก การทำลายชาติไม่ยาก ถ้าทำลายวัฒนธรรม...ไร้รากเหง้า วัฒนธรรม วิถีชีวิต และจิตวิญญาณ ไร้เรา...

ตำบลคณะสงฆ์

            ตำบลบ้านเมืองของอำเภอขุขันธ์ มี ๒๒ ตำบล ส่วนตำบลคณะสงฆ์ขุขันธ์ มี ๑๓ ตำบล ประกอบไปด้วย 
            ๑. ตำบลกันทรารมย์ - ปราสาท - ศรีสะอาด
            ๒. ตำบลใจดี - โคกเพชร
            ๓. ตำบลจะกง - กฤษณา
            ๔. ตำบลดองกำเม็ด 
            ๕. ตำบลตะเคียน - ลมศักดิ์
            ๖. ตำบลปรือใหญ่ 
            ๗. ตำบลสะเดาใหญ่ - ศรีตระกูล - นิคมพัฒนา - หนองฉลอง-ตาอุด
            ๘. ตำบลโสน 
            ๙. ตำบลสำโรงตาเจ็น 
            ๑๐. ตำบลห้วยใต้ (รวมวัดนิคมสายเอก 1 วัด)
            ๑๑. ตำบลห้วยสำราญ 
            ๑๒. ตำบลห้วยเหนือ 
            ๑๓. ตำบลหัวเสือ
            สำหรับ ตำบลใหญ่พิเศษ มีตำแหน่งรองเจ้าคณะตำบล 3 ตำบล ได้แก่ ตำบลปรือใหญ่  ตำบลโสน  และตำบลสะเดาใหญ่

หมายเหตุ
การคณะสงฆ์
**************
            คำว่า “การ” เป็นคำนาม ในพจนานุกรมราชบัณฑิตยสถาน ให้ความหมายว่า “งาน” “สิ่งหรือเรื่องที่ต้องทำ” ถ้าอยู่หน้านาม หมายถึง “เรื่อง” “ธุระ” “หน้าที่”

            ดังนั้น เมื่อรวม “การ” กับ “คณะสงฆ์” เป็น “การคณะสงฆ์” จึงหมายถึง “งานของคณะสงฆ์” “สิ่งหรือเรื่องที่คณะสงฆ์ต้องทำ” “สิ่งหรือเรื่องที่คณะสงฆ์ควรทำ” “ธุระของคณะสงฆ์” “หน้าที่ของคณะสงฆ์” โดยตรงได้แก่กิจการที่คณะสงฆ์ต้องกระทำหรือที่คณะสงฆ์ควรกระทำ กิจการที่เป็นงานของคณะสงฆ์ กิจการที่คณะสงฆ์ต้องถือหรือควรถือเป็นธุระหน้าที่ เพราะเป็นกิจการขององค์กรปกครองคณะสงฆ์ทุกส่วนและทุกชั้น เพราะคณะสงฆ์ต้องดำเนินกิจการคณะสงฆ์โดยแท้

            ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน มาตรา ๑๕ ตรี (๑) และ (๓) และข้อ ๕ แห่งกฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ ๒๓ (พ.ศ.๒๕๔๑) ว่าด้วยระเบียบการปกครองคณะสงฆ์ กล่าวถึง “การ” ไว้โดยชัดเจนเป็น ๖ คือ
            ๑) การรักษาความเรียบร้อยดีงาม
            ๒) การศาสนศึกษา
            ๓) การศึกษาสงเคราะห์
            ๔) การเผยแผ่พระพุทธศาสนา
            ๕) การสาธารณูปการ
            ๖) การสาธารณสงเคราะห์

            กิจการคณะสงฆ์ และกิจการพระศาสนา จะมีมากน้อยเพียงใดก็ตาม ย่อมรวมลงใน “การ” ทั้ง ๖ นี้ และการทั้ง ๖ นี้ เป็นงานในหน้าที่ขององค์กรปกครองคณะสงฆ์โดยแท้ แต่วิธีดำเนินการนั้น ให้เป็นไปตามที่กำหนดในระเบียบมหาเถรสมาคม
อนึ่ง การนิคหกรรม ตามมาตรา ๒๔ – ๒๕ ซึ่งแต่ใช้พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พุทธศักราช ๒๔๘๔ เรียกว่า “การวินิจฉัยอธิกรณ์” ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎมหาเถรสมาคม

            กล่าวโดยสรุปแล้ว “การ” ที่กล่าวมานี้ ย่อมอยู่ในอำนาจหน้าที่ของเจ้าอาวาส เจ้าคณะ และ มหาเถรสมาคม ตลอดจนพระภิกษุ คณะบุคคล ที่มหาเถรสมาคมมอบให้เป็นผู้ใช้อำนาจหน้าที่ทั้งสิ้น

ที่มา : ส่วนที่ ๖ การคณะสงฆ์ - วัดโมลีโลกยาราม ราชวรวิหาร.” 2019. วัดโมลีโลกยาราม ราชวรวิหาร. May 13, 2019. https://www.watmoli.com/wittaya-two/1710/.